Mijn naam is Inge.

Ik heb ondertussen 2 zonen in het VTI. Voor de 2e zoon Ben was er geen discussie. De eerste graad heel zeker in het VTI, daarna zien we wel. Stap voor stap.

Ik weet dat de gonbegeleiding daar serieus genomen wordt. Het dyslexiebeleid gewoon algemeen aangenomen wordt. En vooral pesten serieus aangepakt. Alles verloopt nu vlot en hij is gelukkiger. En ik hoef de deur niet plat te lopen voor weeral een probleem. Ik kan hem al heel vlot loslaten, wat ik echt zo vlug niet verwacht had.

Perfectie is er nergens, maar het feit dat er gepraat en geluisterd kan worden en dat je je als ouder geen moeial voelt, is veel waard.

Mijn eerste zoon Toon was een heel ander verhaal. Autisme, normaal begaafd en een waslijst aan leerstoornissen zodat hij niveau 2e leerjaar zelfs niet haalde. Voor zijn intelligentie werd hij geweigerd in het BUSO. En door zijn leerstoornissen wilde de scholen in onze buurt zelfs niet met hem starten. Zelfs een school met maar 7 kinderen in de klas.

VTI was voor mij eerst geen optie omdat ik er zelf als kind gezeten had en hier geen goede ervaring aan overgehouden had. Ondertussen dank zij mijn kinderen weet ik dat dyslexie de boosdoener is. Ook de stad en rond de schoolpoort….     Al die verhaaltjes.

Mijn eerste contact met de directeur  was zo anders dan bij andere scholen dat ik even niet meer wist wat denken. Als je in 5 scholen subtiel afgewezen wordt  (want officieel mogen ze u niet weigeren) schrik je wel even als je iemand tegen komt die je hoop geeft. Vooral de uitstraling van rust, begrip en een echt luisterend oor, zonder direct een diagnose te stellen....

Het feit dat ze mijn zoon eerst wilde leren kennen en er een beeld van wilde maken en dan pas oordelen, beangstigde mij wel. Moest het nu eerst weer mislopen voor er ingegrepen werd?
De eerste maand zag ik het dus achteruit gaan, en ik begon al plannen te maken. Ook weer toekijken naar nieuwe scholen. De gonbegeleidster  stalken.... M'n gesprekken al voorbereiden wat ik moest zeggen wat niet... Oplossingen zoeken......

Tot de gevreesde telefoon kwam. Mevrouw we willen toch eens aan tafel gaan zitten om Toon te bespreken.

Op zo een moment met zo een kind gaan je hersenen op volle toeren. ( ik wist het, hij vliegt buiten, het is te moeilijk, hij is wel heel slim, hij kan wel meer, ik ga hem verdedigen, ik ga mee in de schoolbanken zitten, zien jullie niet wat er in dat gastje zit en er niet kan uitkomen....).

Gelukkig ging de gonbegeleidster mee want anders had ik die stap niet kunnen zetten.

We komen in de school en worden weeral vriendelijk en rustig ontvangen. We gaan in een klaslokaal en beetje bij beetje komen daar meer en meer leerkrachten bij. Dit had ik niet verwacht. Echt een heel team. De woorden kan ik niet meer herhalen, maar het feit dat iedereen bijeenzat omdat zijn probleem te complex was en ze een gezamenlijke aanpak wilden. Wat mijn ervaring was en de tips die ik kon geven, en vooral dat ze het zeker wilden proberen en ervoor wilde gaan. En aanpassingen zijn er gekomen. Zowel voor ons als voor hun. Het feit dat ze hem al een beetje door hadden was ook zalig.

Tot januari heeft het geduurd voor Toon zijn rust een beetje vond (wat voor hem normaal is). En tijdens die 2 jaar in de eerste graad is Toon zo spectaculair vooruitgegaan. Zowel sociaal, als schools. Het is niet vlot gegaan, maar wel rustig en met hulp. Vooral ook dankzij een TEAM een echt team dat praat, luistert, er geen doekjes om windt, en samenwerkt. En het voornaamste, Toon werd gezien gehoord en in de juiste richting gestuurd. Sorry wij allemaal werden gezien gehoord en in de juiste richting gestuurd.

Ik weet ondertussen dat hij later een gewoon leven zal leiden. Qua techniek is hij echt een natuurtalent. Sociaal valt hij niet meer op en het voornaamste, hij is gelukkig, geniet van het leven, en vindt zijn moeder een zaag.

Inge

PS Het mooie is dat als je moeilijkheden hebt in je leven en je komt mensen tegen die mee vechten, mee vooruit willen, je beseft hoe rijk je bent omdat het gezamenlijk lukt. Die mensen vergeet je nooit. Dank jullie.

Inge Wolfs, mama van Ben (1Bb) en Toon (5AU)